top of page
Στιγμιότυπο οθόνης 2023-11-29, 4.47.16 μμ.png

ἐν βιβλίῳ

Μια λέξη στο χώμα - Χρίστος Σοροβέλης | Εκδόσεις Συρτάρι

 

Αγαπητέ Χρίστο,

έλαβα πριν από λίγες ημέρες την ποιητική σου συλλογή: «Μια λέξη στο χώμα» και ομολογώ ότι ελαφρώς ξαφνιάστηκα. Πίστευα ότι το φροντιστήριο είναι εκκολαπτήριο ορθολογισμού και πρακτικής σκέψης και όχι πηγή ευαισθησίας και ποιητικής έμπνευσης όπως διαπίστωσα στα ποιήματά σου.   Παρά τις επιφυλάξεις μου για τη σύγχρονη ποίηση στην οποία πολύ συχνά ενεδρεύουν η θεληματική ασάφεια και ο ερμητισμός, το υπετροφικό αντιλογικό στοιχείο, ο εξοστρακισμός της συνειρμικής εικονοπλασίας, η αθεματικότητα, ο τυποποιημένος μανιερισμός και άλλα, αντιθέτως στα ποιήματα της συλλογής σου ανιχνεύονται και αναδεικνύονται σαφείς ενδείξεις υψηλής ποιητικότητας. Τέτοιες είναι η ποιητική ιδέα που αποτελεί άξονα, τη σπονδυλική στήλη του ποιήματος, τον «αόρατο μονάρχη», κατά τον Σολωμό, η εικονοπλασία που υποδηλώνει και διερμηνεύει το ποιητικό βάθος, το παρθένο εκφραστικό εύρημα, η λιτότητα της διατύπωσης, οι συμβολισμοί και η αναζήτηση της κατάλληλης λέξης και κυρίως, κατά τη γνώμη μου, η βαθύτερη έκφραση προσωπικών βιωμάτων. Αυτό το τελευταίο είναι έκδηλο στα πρώτα ποιήματα της συλλογής (Αερικό, Μια λέξη στο χώμα, επιτυχέστατος τίτλος και της συλλογής).

Στα επόμενα ποιήματα με ποιητική ευαισθησία διαχέεται η μοναξιά και τα σύγχρονα αδιέξοδα του αιώνα μας, καθώς και η τραγική πάλη του ανθρώπου με τον χρόνο (για αυτό και τα ερωτηματικά στους τίτλους των ποιημάτων;). Στη συνέχεια το ποιητικό βίωμα κυριαρχείται από την αγωνία για το αύριο, αν και η απάντησή σου εκφράζει αισιόδοξη αντίληψη (ίσως λόγω της νεότητός σου).

Έχω την εντύπωση ότι στα τελευταία ποιήματα ο ανθρώπινος πόνος και η μελαγχολία μεταστρέφουν το ποιητικό βίωμα σε φιλοσοφική αναζήτηση. Διερωτώμαι πάντως αν θα μπορούσε να είναι αλλιώς αφού, κατά τον Αριστοτέλη, «φιλοσοφώτερον και σπουδαιότερον ποίησις της ιστορίας εστίν», γιατί και η ιστορία είναι ίσως μορφή ρεαλιστικής ποίησης.

Τέλος δύο λόγια για την ποιητική γλώσσα. Είναι γνωστό ότι η γλώσσα της ποίησης χαρακτηρίζεται από την υποκειμενικότητα και την επιλογή των λέξεων στη γραμματική, συντακτική, σημασιολογική και ακουστική τους ουσία, για να εκφράσουν το συγκινησιακό περιεχόμενο.

Αν, όπως γράφει ο J. Richrds «η γλώσσα της ποίησης είναι η υπέρτατη μορφή της συγκινησιακής της χρήσης» και ο δικός μας Ελύτης «η γλώσσα είναι φορέας αξιών και εργαλείο μαγείας» και συ σκέπτεσαι να συνεχίσεις – και γιατί όχι – σου εύχομαι καλό κουράγιο και καλή δύναμη στην πάλη με τις λέξεις.

                                                                                

Με ιδιαίτερη εκτίμηση                                                     

Δ. Δρακόπουλος

ΥΓ. Συγγνώμη για το οικείο ύφος, γιατί καλώς ή κακώς κάποτε υπήρξες μαθητής μου. Με προβλημάτισε το επίθετό σου. Στο βιβλίο του Μ. Τριανταφυλλίδη για τα επώνυμα εντόπισα το επίθετο Σοροβέτσης. Αν είναι σύνθετο Σόρος + Βέλλης, ίσως το πρώτο συνθετικό από το Σορόκος και το δεύτερο από το Βέλλης ή Βελλής, Βέλος, Μπέλος βλ. =άσπρος.

 

Δημήτρης Δρακόπουλος γεννήθηκε στη Ζαχάρω Ολυμπίας. Σπούδασε στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και υπηρέτησε στη Μέση Εκπαίδευση επί σειρά ετών. Συμμετείχε σε ομάδες συγγραφής διδακτικών βιβλίων και σε επιτροπές σύνταξης Προγραμμάτων Σπουδών του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου. Έχει δημοσιεύσει βιβλία, μελέτες και άρθρα ποικίλου περιεχομένου.

Στιγμιότυπο οθόνης 2023-02-01, 10.58.50 πμ.png
bottom of page