ἐν βιβλίῳ...

Kavalloti 2, Athina 117 42

Ο φύλακας

 

Για τους μέσα η ζωή είναι ήδη πίσω. Ο χρόνος μετράει σκιές ανάμεσα σε πέτρινα σύννεφα και πρασινισμένους τοίχους. Στενό κρεβάτι ίσα να χωράει τα πόδια και χέρια, αποφάγια που μυρίζουν σάπιο ζώο κι ανάσες πνιχτές απ’ το ίδιο χνώτο. Το να μιλάω με εξαντλεί· το να σκέφτομαι, περισσότερο. Αν μετρήσω πόσες φορές ανοιγοκλείσω τα βλέφαρα, ίσως με πάρει ο ύπνος. Δίχως όνειρα. Θα ξυπνήσω πάλι. Θα μετρήσω λάθος, θα κοιμηθώ· θα ξυπνήσω. Πότε ξημερώνει; Τα μαλλιά μου μακραίνουν γρήγορα. Πλέκω κόμπους με κάθε τούφα που κρέμεται απ’ τους ώμους. Μέχρι να ’ρθεις, έχει πάντα σκοτάδι. Πόσος καιρός έχει περάσει; Το δέρμα των παπουτσιών έχει τσακίσει. Τα κουρέλια λιώνουν πάνω στο σώμα μου. Είμαι η δολοφόνος ή η δολοφονημένη; Για τους άλλους είμαι ήδη νεκρή. Μαθαίνω να βαστάω την ανάσα μου· κάθε τόσο, και λίγο παραπάνω. Είναι θέμα χρόνου να τα καταφέρω. Άργησες. Αν μείνω ακίνητη, οι κατσαρίδες μαζεύονται σε κύκλο γύρω μου. Τρίβουν τις κεραίες τους και περιμένουν. Μόνο αν έρθεις εσύ· τότε σκορπίζουν. Ακούω το συρτό περπάτημά σου από μακριά· τις αλυσίδες. Διαλέγεις το κλειδί δέκα βήματα πριν φτάσεις. Κοντοστέκεσαι. Μυρίζω τον ιδρώτα σου· είσαι κοντά. Η σκουριά τρίβεται σε κάθε γύρισμα του κλειδιού. Η πόρτα ανοίγει. Τα μάτια σου λαμπυρίζουν. Κοιτάς πάνω μου, γύρω μου. Αφήνεις ένα κομμάτι κρέας στο πάτωμα. Το σώμα σου είναι δυνατό· τα χέρια σου μακριά. Πίσω απ’ τη σιδερένια μάσκα έχεις σφιγμένα χείλη. Δεν μιλάς. Η σιωπή σου είναι λευκή. Κλείνεις την πόρτα. Φεύγεις.

Για να μπορέσω να πεθάνω, πρέπει να με ξεχάσεις.

***

H Άννα Βασιάδη έχει σπουδάσει Αγγλική Φιλολογία και Δημιουργική Γραφή. Η πρώτη της ποιητική συλλογή «Τριάντα Τρια Αντι - κείμενα» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «συρτάρι». 

Επικοινωνήστε μαζί μας!

info@envivlio.com

mob : 6944018135

  • Instagram
  • Black Facebook Icon
  • Black Twitter Icon