Ο Στάθης Παναγιωτόπουλος, μας έκανε την τιμή να μας ανοιχτεί σε μια συνέντευξη γεμάτη χιούμορ και χυμούς από την επικαιρότητα. Με τον ιδιαίτερο τρόπο του, μας συστήθηκε και μας μίλησε για τον τρόπο που βλέπει τη ζωή, αλλά και για το νέο του βιβλίο «Γαυγίσματα» από τις εκδόσεις «Ελληνοεκδοτική».

Έφη Γεωργάκη : Κύριε Παναγιωτόπουλε, θα ήθελα αρχικά να μας συστηθείτε, να μας παρουσιάσετε τον εαυτό σας όπως θέλετε, αποκαλύπτοντάς μας αυτά που... εσείς επιθυμείτε!

Στάθης Παναγιωτόπουλος : Τωρα μάλιστα. Είμαι ενας σκύλος εγκλωβισμένος σε ανθρώπινο σώμα, με ανθρώπινο (έστω και καμένο!) εγκέφαλο. Εχω σκυλίσια αισθήματα και ένστικτα.

 

Ε.Γ.: Τι είναι αυτό που αγαπάτε πιο πολύ και τι είναι αυτό που απεχθάνεστε;

Σ.Π: Αγαπώ πιο πολύ τη σύντροφό μου, που είναι ο σπουδαιότερος άνθρωπος που ξερω. Απεχθάνομαι την αδικία, τις διακρίσεις και την μικροψυχιά.

Ε.Γ.: Ποια είναι η άποψή σας για την αλήθεια και ποια η σχέση σας με το ψέμα;

Σ.Π.: Η αλήθεια είναι συνήθως η αλήθεια και δε δίνει δεκάρα για τις απόψεις μας. Ειδικά η επιστημονική αλήθεια. Σε ό,τι αφορά το ψέμα, έχω διαπιστώσει με πίκρα ότι όντως «έχει κοντά ποδάρια», και δεν ωφελεί σε τίποτε. Αντιλαμβάνομαι όμως πως το να αποφύγεις να πεις την αλήθεια σιωπώντας καμία φορά έχει την αξία του, μπορεί να προστατέψει ανθρώπους από μια άβολη αλήθεια.

Ε.Γ.: Παρατήρησα στο βιβλίο σας, σε μια πορεία χρόνων, ότι δεν «μασάτε», έχετε το θάρρος της προσωπικής σας γνώμης και έναν δυναμισμό. Ποια δύναμη κινητοποιεί αυτή σας τη στάση;

Σ.Π.: Δεν έχω καμιά ιδιαίτερη δύναμη. Είναι χαζομάρα να μη λες την αποψή σου, όχι για να την επιβάλλεις σε άλλους, αλλά για να έχεις ξεκάθαρη θέση και να μπορείς να κάνεις διάλογο. Αν προσπαθείς να «λειαίνεις» τις απόψεις σου και να είσαι αρεστός σε όλους, καταλήγεις να πετυχαίνεις το αντίθετο.

Ε.Γ.: Θα θέλατε να μας μιλήσετε για το τελευταίο σας βιβλίο;

Σ.Π.: Είναι μια συλλογή από κείμενα που έγραψα την τελευταία δεκαετία και δημοσιεύτηκαν σε περιοδικά, εφημερίδες και ηλεκτρονικά μέσα. Τα συνέλεξα σε έναν τόμο απλώς για να υπάρχουν μαζεμένα κάπου, και δεν θα το έκανα αν  δε με προέτρεπε η κυρία μου, γι αυτό και της το έχω αφιερώσει. Σε ό,τι αφορά το περιεχόμενο, είναι ποικίλο, είναι κάτι σαν χρονογραφήματα με μεγάλο θεματικό εύρος

Ε.Γ.: Θα μας μαρτυρήσετε το πώς προέκυψε ο τίτλος του βιβλίου, αλλά και πώς το παρατσούκλι σας;

Σ.Π.: Ο τίτλος προέκυψε από το προσωνύμιο, που δεν έχει καμιά ιδιαίτερη ιστορία, έτσι μ αρέσει να με αποκαλούν και έτσι «έβγαινα» στο ραδιόφωνο, όταν έκανα.

«...είμαι σίγουρος ότι διανύουμε τον τελευταίο αιώνα της ιστορίας μας, αλλά με κάνει αισιόδοξο η διαπίστωση ότι υπάρχουν ωραίοι άνθρωποι,ιδέες και ενέργειες».

«Είμαι ενας σκύλος εγκλωβισμένος σε ανθρώπινο σώμα».

Ε.Γ.: Ενώ η σχέση σας με τη μουσική είναι μεγάλη, το βιβλίο αυτό  δεν εστιάζει μόνο στη μουσική επικαιρότητα. Αγγίζει θέματα κοινωνικά, πολιτικά, που μοιάζουν χρονογραφήματα. Πως νιώθετε τώρα διαβάζοντας απόψεις που είχατε εκφράσει παλαιότερα;

Σ.Π.: Ξεχνάω εύκολα. Κατά συνέπεια, διαβάζω μερικά σαν να τα έγραψε κάποιος άλλος, άλλοτε συμφωνώ μαζί του και άλλοτε όχι, αλλά είναι αυτό που είναι : το κάθε κείμενο εκφράζει αυτό που ένιωθα τότε.  

Ε.Γ.: Το γράψιμό σας έχει μια αμεσότητα και μια απλότητα. Πώς ορίζετε αλήθεια το αναγνωστικό σας κοινό;

Σ.Π.: Δεν έχω την παραμικρή ιδέα. Ελπίζω μόνο να τους αρέσει η απλή γλώσσα, και κυρίως να αποκομίσουν κάτι από ένα από τα κείμενα, είτε είναι μια πληροφορία είτε ένα συναίσθημα, ή λίγη τροφή για σκέψη.

Ε.Γ.: Παρατήρησα ότι σε όλα σας τα κείμενα υποβόσκει ένας βαθύς φιλοσοφικός στοχασμός, χωρίς φανφάρες κι ένα μεγάλο ενδιαφέρον για τα κοινά. Θα σκεφτόσασταν αλήθεια να ασχοληθείτε ποτέ με την πολιτική;

Σ.Π.: Ασχολούμαι με την πολιτική, υπό την έννοια ότι ψηφίζω και με ενδιαφέρουν τα κοινά. Να ασχοληθώ ενεργά θα ήθελα πολύ. Θα ήθελα να βρίσκομαι σε θέση να βοηθήσω το κόμμα που με εκφράζει να προχωρήσει μακριά από τις ιδεοληψίες και την συχνά σκληρή, αναχρονιστική στάση που κρατά και να μιλήσει στους πολίτες, να τους συγκινήσει και να τους κάνει να καταλάβουν ότι εργάζεται για το καλό τους και μόνο. Και έτσι να παίξει σημαντικό ρόλο στη δημόσια ζωή. Μιλάω, όπως γίνεται εύκολα αντιληπτό, για το ΚΚΕ. 

Ε.Γ.: Η φόρμα της γραφής σας είναι οι σύντομες ιστορίες. Τι σας οδήγησε σε αυτήν την επιλογή;

Σ.Π.: Η ανάγκη να παραδίδω ένα κείμενο σε τακτά, σύντομα χρονικά διαστήματα, και παράλληλα το ότι δεν είχα ως τώρα καμιά ιδέα που να θέλει πολλές σελίδες για να αναπτυχθεί. Εχω τώρα μία, την οποίαν δειλά-δειλά δουλεύω σε όσο χρόνο έχω διαθέσιμο.

Ε.Γ.: Έχετε μια αδυναμία στις ανατροπές. Είστε έτσι και στη ζωή σας; Η ανατροπή είναι για εσάς τρόπος γραφής ή τρόπος ζωής;

Σ.Π.:Αδυναμία στις ανατροπές δε θα έλεγα. Στις αλλαγές ναι, επειδή αν εξαιρέσει κανείς ένα-δύο βασικά πράγματα όπως τη σχέση μου ή τις μουσικές μου προτιμήσεις ή την Αλόννησο, βαριέμαι εύκολα και αναζητώ νέες παραστάσεις.

Ε.Γ.:Το βιβλίο αποτέλεσε για μένα ένα βιβλίο σύγχρονης «μικροϊστορίας». Μέσα από τις απόψεις σας είδα να περνούν τα χρόνια, είδα την κοινωνία αρετουσάριστη. Στην ουσία είδα μια κοινωνία που πάσχει, και παράλληλα έπιασα τον εαυτό μου να χαμογελά. Μπορείτε να μας περιγράψετε τα συναισθήματά σας την ώρα που γεννιόντουσαν αυτές οι ιστορίες;

Σ.Π.: Χαρά, στεναχώρια, οργή, απογοήτευση, περιέργεια, αλλά και ικανοποίηση μεγάλη και έρωτα, βαθύ, ολοκληρωτικό έρωτα.


Ε.Γ.: Τελικά είστε αισιόδοξος ή απαισιόδοξος;

Σ.Π.: Αισιόδοξος. Συχνά μέχρι βλακείας. Με την υποσημείωση πως είμαι απαισιόδοξος για την κατάληξη του κόσμου μας, είμαι σίγουρος ότι διανύουμε τον τελευταίο αιώνα της ιστορίας μας, αλλά με κάνει αισιόδοξο η διαπίστωση ότι υπάρχουν ωραίοι άνθρωποι, ιδέες και ενέργειες.

Γεννήθηκα στις 4 Mαρτίου του 1963. Για λίγο καιρό δεν έκανα απολύτως τίποτε, μετά πήγα στο νηπιαγωγείο.
Mετά πήγα στο Mουσείο Mακεδονικού Aγώνα (τότε ήταν δημοτικό σχολείο, τόσος καιρός έχει περάσει. Nα φανταστείτε δε ότι η Nεκρά Θάλασσα τότε ήταν ακόμα άρρωστη).
Mετά πήγα στο 2ο Γυμνάσιο Aρρένων (ναι αμέ, όχι σαν τα σημερινά που είναι όλοι μαζί), που το είχε χτίσει ο Bενιζέλος (όχι ο Bαγγέλης, ο παλιός Bενιζέλος). Eίμαι τόσο παληός, που γράφεται με "η".
Mετά σπούδασα Aγγλική Φιλολογία στο A.Π.Θ. Tα καλοκαίρια δούλευα σ' ένα εργοστάσιο, όπου έσπαζα αυγά. Aλήθεια.
Mετά έπιασα δουλειά σε μια μεγάλη εταιρεία, δε λέω ποιά για να μην κάνω διαφήμιση, όπου έμεινα 13 χρόνια. Mετά βαρέθηκα και παραιτήθηκα. Bαριέμαι εύκολα.
Tο 1982 έγραψα κάτι βιβλία με θέμα μουσικά συγκροτήματα, εκδόθηκαν κιόλας. Ποιητική συλλογή δεν έχω γράψει, μου αρέσει να είμαι πρωτότυπος.
Tο 1983 άρχισα να γράφω στο περιοδικό Ποπ + Pοκ, αργότερα σε κάτι άλλα μουσικά περιοδικά. Eχω γράψει επίσης και σε αθλητική εφημερίδα της Θεσσαλονίκης (τρομάρα μου!).
Tο 1986 έκανα για πρώτη φορά εκπομπές στο ραδιόφωνο (κυρίως μουσικές, έχω μεταδόσει και ματς στην EPA Σπορ, αλλά με έδιωξαν από εκεί επειδή σ' ένα ματς έκανα αλλαγές στην ομάδα χωρίς να το ξέρει ο προπονητής, ούτε οι παίκτες ).
Tο 1988 έκανα για πρώτη φορά τηλεοπτική εκπομπή, από τότε είχα την επιμέλεια και παρουσίαση σε εκπομπές όπως "Mεταλλουργείο", "Pαντάρ", "Jammin'", "Tarazza" και άλλες που καλύτερα να μη θυμηθούμε τώρα.
Από το 2005 ως το 2008 παρουσίαζα την εκπομπή μαγειρικής (πρέπει να φάμε και κάτι!) "Νηστικό Αρκούδι" αρχικά στην ΕΡΤ3, στη συνέχεια στη ΝΕΤ.
Από τον Απρίλιο του 2008 συμμετέχω στην παρουσίαση της εκπομπής “Ραδιο Αρβύλα” του Antenna TV.
Από το Νοέμβριο του 2002 ως το φθινόπωρο του 2007 διατηρούσα μια χιουμοριστική εκπομπή ("Σκυλίσια Μέρα"), 1-3 το μεσημέρι στον 1055 Rock της Θεσσαλονίκης (105,5 FM).
Από το φθινόπωρο του 2007 ως τον Ιούνιο του 2013 έκανα παρόμοια εκπομπή, ίδιες ώρες, στον ραδιοφωνικό σταθμό Imagine 89,7 της Θεσσαλονίκης.
Είχα τακτική συνεργασία με τα περιοδικά City και Biscotto (free press της Θεσσαλονίκης), αρθρογραφώ σε ένα-δύο web sites, ενώ συνεργάζομαι περιστασιακά με το management του συγκροτήματος Deep Purple.
Πρόσφατα ερμήνευσα έναν μικρό ρόλο στην ταινία «Το Ετερον Ημισυ», ενώ έκανα και την πρώτη μου παρουσία στη δισκογραφία, συμμετέχοντας στο δίσκο του Δημήτρη Σταρόβα.
Εχω συμμετάσχει στις ταινίες «Λάρισα Εμπιστευτικό», «Poker Face», «Agon» και «Dark Illusion». Τον Ιανουάριο του 2012 ανέλαβα το ρόλο του Λύκου στο θεατρικό έργο «Redskoufitsa The True Story».
Από το 2012 ασχολούμαι ενεργά με την αυτόνομη κατάδυση, και είμαι εκπαιδευτής (Open Water Scuba Instructor) της PADI και εκπαιδευτής παροχέων πρώτων βοηθειών (EFR Instructor).
Στον ελεύθερο χρόνο μου ψαρεύω, διαβάζω, ακούω μουσική, πάω σινεμά, μαγειρεύω και κοιτάζω το ταβάνι. Oλα αυτά ταυτοχρόνως.

ΠΗΓΗ : https://www.facebook.com/pg/skylos.gr/about/?ref=page_internal

«...ναι, εγώ θα αλλάξω τον κόσμο, με την προσωπική μου ευθύνη και με τις πράξεις μου. Σταγόνα-σταγόνα, βήμα-βήμα, βελτιώνοντας ό,τι είναι κοντά μας και δίνοντας έτσι το παράδειγμα».

Ε.Γ.: Σε μια ιστορία σας γράφετε ότι βρεθήκατε καλεσμένος από την Ελένη Τσαλιγοπούλου στην εκπομπή «Στην Υγειά μας» και ότι εκείνη «τραγούδησε και έκανε όλους να περάσουν αβίαστα όμορφα, να ξεχάσουν ότι είναι στην τηλεόραση και να νιώσουν ότι είναι στην αληθινή ζωή». Πόσο εύκολο είναι να συμβεί αυτό στην τηλεόραση;

Σ.Π.: Καθόλου. Μα καθόλου. Συνήθως, ακόμη κι αυτοί που νομίζουν ότι περνάνε αβίαστα καλά στην τηλεόραση, είναι φυλακισμένοι σε ένα πολύ μικρό κλουβί φτιαγμένο από συμβάσεις. Φανταστείτε ένα ψαράκι σε μια γυάλα : έχει να φάει, κολυμπάει σε δροσερά νερά, ανασαίνει, αλλά πάντα είναι σε μια γυάλα.

Ε.Γ.: «Ρε παιδιά, εμένα με νοιάζει» : Πώς έχει προκύψει αυτή η ανάγκη;

Σ.Π.: Το θεωρώ ανεπίτρεπτο να μη σε νοιάζει αυτό που συμβαίνει γύρω σου, και ιδίως το να μην προσπαθείς να το αλλάξεις προς το καλύτερο, όπως και να το αντιλαμβάνεται ο καθένας μας. Η ρήση του Γκάντι «γίνε η αλλαγή που θέλεις να δεις» είναι 100% αληθινή. Είναι πολύ εύκολο να πεις, «μα τι μπορώ να κάνω; Εγώ θα αλλάξω τον κόσμο;» και να τα παρατήσεις. Η απάντηση όμως είναι «ναι, εγώ θα αλλάξω τον κόσμο, με την προσωπική μου ευθύνη και με τις πράξεις μου». Σταγόνα-σταγόνα, βήμα-βήμα, βελτιώνοντας ό,τι είναι κοντά μας και δίνοντας έτσι το παράδειγμα.

Ε.Γ.: Κλείνοντας θα ήθελα την τελευταία ερώτηση να την υποβάλετε εσείς στον εαυτό σας. Τι θα θέλατε να έχετε ερωτηθεί που δεν ρωτηθήκατε;

Σ.Π.: Θέλω απλώς να σημειώσω, το έγραψα και πριν άλλωστε, ότι έχω βαλει μπρος ένα βιβλίο που κατ’ όνομα τουλάχιστον πραγματεύεται τη σχέση που έχω δημιουργήσει εδώ και δεκαετίες με το συγκρότημα Deep Purple και τη ροκ μουσική και τη μουσική βιομηχανία και τα ΜΜΕ γενικότερα. Είναι πολύ νωρίς ακόμη, αλλά υποπτεύομαι ότι αυτό θα είναι απλώς το περίβλημα, και το κυρίως περιεχόμενο θα είναι κάτι σαν αυτοβιογραφία. Δε θεωρώ την ως τώρα ζωή μου ιδιαίτερα σημαντική, αλλά έχει το ενδιαφέρον της και την πλάκα της και μπορεί να θυμίσει χαριτωμένα πράγματα και καταστάσεις.

Σε αυτό με βοηθάει πολυ η κυρία μου, που έχει ένα καθαρό, δυνατό, φωτεινό μυαλό και μια πολύ σαφή άποψη που με ξεμπερδεύει και με ξεκλειδώνει στη ζωή μου και κατ‘ επέκταση σε αυτό που ετοιμάζω.   


Ε.Γ: Σας ευχαριστούμε πολύ.